พ่อมีหน้าที่ต้องทำงานส่งลูกเรียน พ่อกวางจึงต้องไปอยู่ต่างประเทศ " สิงคโปร์ " ทำงานส่งเงินมาให้กวางเรียน ส่งเงินมาให้ใช้จ่ายในแต่ละวันพ่อไปตั้งแต่กวางอยู่ ม.1พ่อต้องโทรหากวางทุกๆวันตอนเย็นเป็นเวลา 7 ปี พ่อจะโทรมาถามว่า กินข้าวหรือยัง โทรหาแม่หรือยัง เรียนเป็นไงบ้างวันนี้ ถามอย่างซ้ำๆทุกวัน ไม่มีวันไหนเลยที่พ่อไม่โทรมาบ้างทีกวางก็ว่าน่าเบื่อพ่อจะถามอะไรอย่างนี้ทุกวัน ในระยะเวลา 7 ปี มันเป็นระยะเวลาที่ยาวนานมากในการรอคอยให้พ่อกับมา แต่เรื่องที่ประทับใจสุดๆในรอบ 7 ปี คือ
" พ่อบอกกวางว่า สงการนต์ปีนี้พ่อจะกลับไปหาลูกนะ แต่ได้กับไปอยู่แค่ 1 เดือน กวางก็บอกพ่อว่าดีกว่าไม่ได้กลับเลยนะพ่อ กวางก็เฝ้ารออยากให้ถึงเดือนเมษายนไวๆ วันสำคัญมาถึงแล้ว 11 เมษายน 2553 กวางไปรับพ่อที่สนามบินสุวรรณภูมิ พ่อบอกกวางว่าจะถึงเมืองไทยประมาณ 9 โมงเช้า กวางก็ไปถึงประมาณ 9 โมงกว่าๆ ที่สำคัญพ่อไม่มีโทรศัพท์ติดต่อว่าอยู่ตรงไหนกวางก็เดินมาถึงที่รอผู้โดยสารตอนนั้นหัวใจกวางเต้นแรงมากเลยตื่นเต้นสุดๆ กวางก็มองหาพ่อแต่ก็ยังไม่เห็นแต่กวางเห็นอยู่คนนึง แต่งตัวเหมือนพ่อแต่เขาใส่แว่นกวางไม่เคยเห็นพ่อใส่แว่นเลยแต่กวางลืมไปว่ามันเป็นระยะเวลา 7 ปี พ่อก็คงไม่เหมือนเดิม เขาก็มองกวางเหมือนกันแล้วเขาก็ค่อยๆเดินเข้ามาหากวาง เขายังเดินมาไม่ถึงแต่น้ำตากวางไหลแล้วพอน้ำตากวางไหลกวางก็รู้เลยว่าเขาคือ " พ่อ " ของกวาง พ่อเข้ามากอดกวางแน่นเลยพ่อร้องไห้กวางก็ร้องไห้กวางกับพ่อยืนกอดกันนานตั้ง 2 นาทีได้ มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากๆแบบบอกไม่ถูกเลยแต่น้ำตาก็ไหลไปพร้อมๆกับความสุขและในระยะเวลา 1 เดือน พ่อกับกวางก็ได้ทำอะไรร่วมกันตั้งหลายอย่าง แต่ 1 เดือนก็ไวๆมากๆเลย ก่อนกลับพ่อบอกกวางว่าเรียนจบแล้วพ่อจะกลับมาหาอีก "
ทั้งหมดนี้และคือความประทับใจในชีวิตมากที่สุด มันทำให้กวางรู้ว่ากวางต้องตั้งใจเรียนมากๆเพื่อที่จะได้จบไวๆแล้วพ่อจะได้กลับมาหากวางอีก
